‘Ik ben gelukkiger in een open minded cultuur’

Ai is een vrolijke en energieke vrouw uit Kioto. Ze is 31 en wacht op haar Visa om naar Vancouver te verhuizen.

Wat is geluk voor jou?
Ik ben gelukkig wanneer ik mensen om me heen heb. Dat besef kwam pas nadat ik voor een jaar naar Vancouver verhuisde. 

Wat is je achtergrond?
Ik ben geboren en opgegroeid in Kioto. Al van jongs af aan vroeg ik mij af hoe het zou zijn om ergens anders te wonen. Met name tijdens de middelbare school had ik moeite met de strenge regels die in Japan gelden. Ik wilde geen uniform dragen en er net als iedereen uit zien. Op mijn zestiende ben ik voor een maand naar Californië gegaan. Ik verbleef bij een gastgezin en sprak nog geen woord Engels. Ze dwongen me elke dag Engels te praten waardoor ik het steeds beter oppakte. We kregen een goede band. Na de middelbare school ben ik terug naar Californië gegaan en heb ik 2,5 jaar een cosmetica opleiding gevolgd. Toen ik terug ging naar Kioto heb ik een kappers opleiding van drie jaar gedaan. Op mijn 27e wilde ik terug naar Californië, maar het was onmogelijk om een visum te krijgen. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat ik wel een visum kon krijgen voor Vancouver. In eerste instantie was ik helemaal niet geïnteresseerd in Vancouver, maar na hier één jaar als kapster gewerkt te hebben ben ik van gedachte veranderd. De mensen hier zijn oprecht en vriendelijker in vergelijking met Californië. Een vriendin van me uit Japan is met een man uit Vancouver getrouwd en woonde er al. Ze heeft me in haar vriendengroep geïntroduceerd waardoor ik nu veel vrienden in Vancouver heb. Ik woon momenteel bij mijn moeder in Kioto, maar ik wil heel graag terug naar Vancouver en heb opnieuw een visum aangevraagd. Het is voor 90% rond, maar het is nog afwachten.

Waarom wil je zo graag weg uit Japan?
In mijn optiek, zijn Japanners heel zwart wit. De laatste tijd worden ze wel iets meer open minded, maar in Japan gelden nog steeds veel regels. Een vrij leven leiden is hierdoor lastig. Ik heb bijvoorbeeld een tatoeage, wat hier not done is. Tatoeages worden geassocieerd met de Irezumi mensen. Tijdens de Edo periode werden criminelen voor straf getatoeëerd. Aan hun tatoeage kon je herkennen dat ze een misdaad hadden gepleegd. Toen ik een Japanse vriend had, kon ik bijvoorbeeld nooit met hem naar de onsen. Hij vond het maar niks en vroeg zich steeds af hoe we ooit kinderen konden krijgen, zolang ik een tatoeage heb. Die relatie bood geen toekomst. Ik ben gelukkiger in een open minded cultuur met mensen waarbij ik me niet zo bekeken voel en ik mezelf kan zijn.

Hoe sta je in het leven?
Ik zit tussen twee levens in nu. Mijn leven in Kioto bevalt me, maar ondertussen wacht ik op de goedkeuring van mijn visum om naar Vancouver te verhuizen. Het beleid van de Canadese overheid verandert met de dag dus het enige wat ik kan doen is wachten en hopen.

Herken je het dertigers dilemma?
Ja, mijn ouders vragen me steeds wanneer ik ga trouwen. Ik heb drie jaar lang een Japanse vriend gehad. We kregen een relatie net voordat ik naar Vancouver verhuisde. De afstand en het tijdsverschil was lastig, maar dat was niet het enige. Japanse mannen tonen hun gevoelens amper. Hij zei nooit tegen me dat hij van me hield of me miste, behalve wanneer hij dronken was. Daar had ik moeite mee. Ik wilde het op zo’n grote afstand niet uit maken. Toen hij me kwam opzoeken in Vancouver gaf hij mij een ring en vroeg me ten huwelijk. Ik kon vanwege de grote afstand tussen ons niet beslissen. Ik heb er zes maanden over nagedacht en toen ik terug kwam in Kioto heb ik het uitgemaakt. Ik leef nu mijn leven zoals ik dat wil en geloof dat de liefde vanzelf weer een keer komt.

Wat zijn je toekomst dromen?
Ik hoop een leven op te kunnen bouwen in Vancouver. Hier kan ik mezelf zijn en verdien ik meer dan in Japan. Ik wil ook trouwen over vijf of zes jaar en kinderen.

Welke wijze les heb je van je ouders meegekregen?
Ik heb niet echt een levensles mee gekregen. Als middelste kind in een gezin van drie, kreeg ik de minste aandacht. Hierdoor was ik al snel op mezelf aangewezen en ik denk dat dat mij de zelfstandige vrouw heeft gemaakt die ik nu ben

Welk advies zou je de jongere jij geven?
Doe wat je leuk vindt en waar je je goed bij voelt. Ik beleefde geen plezier aan de middelbare school vanwege de strenge regels. Ik kon mezelf niet zijn. Ik mocht mijn haar niet kleuren, geen make-up dragen en geen oorbellen in. Rokken moesten tot over de knieën. Iedereen moest er hetzelfde uit zien waardoor er geen ruimte is voor personaliteit. Vergeleken met andere culturen is dit niet normaal. Wanneer mijn rok iets boven mijn knieën uit kwam zij de juf: ‘Ga terug naar huis en trek iets fatsoenlijks aan’.

Wat was je laatste geluksmomentje?
Nu bijvoorbeeld, ik word er blij van als ik nieuwe mensen ontmoet uit andere culturen.

Under The Same Sun is een lang lopende reisreportage die je kunt volgen op onze reis- en lifestyle blog Meet You at the Bridge. De reportage laat overeenkomsten en verschillen zien in wat gelukkig zijn betekent voor vrouwen tussen de 25 en 35 jaar afkomstig uit diverse culturen.

Klik hieronder voor alle interviews.

MORE