-In English soon-

Dit is Haarlem, de stad waarvan ik houd. Waar ik geboren en getogen ben. Naar school gegaan en gespijbeld heb. De Dr. H. Bavinck school en het Mendel college. Verliefd ben geworden en mij klote heb gevoeld.

Haarlem, Amsterdam, Haarlem, Haarlem, Amsterdam, Haarlem, Bloemendaal aan Zee, Amsterdam, Haarlem, Haarlem, Haarlem.

Vaak ben ik uit Haarlem weg gegaan, omdat ik mij hier verveelde, onrustig was. Een paar jaar naar Amsterdam, maar ook maanden naar Zuidoost Azië of Midden en Zuid Amerika. En nu bijna voor het eerst, heb ik niet het gevoel dat ik weg moet omdat ik hunker naar een change of scenery. In tegendeel. Ik waardeer Haarlem meer dan ooit en ik ben gehecht aan onze grote vriendengroep verspreid over Haarlem en Amsterdam.

Nog eentje?
De nachtjes doorhalen en rondjes hardlopen. De dubbeldekker woning van Anniek en mij. Die goede oude P.K., wie woonde er niet? Op zondag dansen op het strand en zonder fietslicht samen de Zeeweg weer terug naar huis. Slapen. Want voor mijn meeste vrienden geldt maandag vroeg naar kantoor. Of nee nog eentje? Ilse jij ook toch? Ja oké, nog eentje bij van B. dan.

Picknicken in de Hout en zwemmen in het Spaarne. LoLoLand 3.0, zielige Kerst en met vrienden Oud en Nieuw met 100 man vier dagen naar een hostel in Berlijn. Ik hoop dat iedereen al aan het sparen is, want dit jaar wordt het somewhere in de tropics!

Het avontuur en de vrijheid van voor onbepaalde tijd op reis gaan. Alles kan en onbegrensde mogelijkheden. Als ik denk aan elke dag doen wat ik het liefst doe; reizen, fotograferen en schrijven, dan voel ik direct een rush door mijn lichaam. Vergelijkbaar met heftige verliefdheid. Ik heb sinds Les en ik Meet You at the Bridge bedacht hebben een natural high. Energie voor tien. Ik moet dit gevoel volgen.

This is to you
Overdag werk ik voor Shoeless of Meet You at the Bridge en tot ‘s nachts in de Heer. Mijn schaarse vrije avonden wil ik zo veel mogelijk met vrienden chillen, borrelen en dansen! Een balans vinden tussen sparen en leuke dingen doen, omdat ik na 13 september niet weet wanneer ik iedereen weer zie, is een uitdaging.

Hoe bijzonder onze vriendengroep is vind ik moeilijk om op papier exact uit te drukken. Natuurlijk heeft iedereen een bepaalde posse binnen de groep met wie die meer om gaat. Maar al spreek je een aantal vrij weinig, het gevoel is niet minder als we elkaar dan wel zien. This is to you guys, het zijn jullie die deze stad voor mij maken, ik ga jullie keihard missen!

One Love,

Iris

Nicaragua, Little Corn Island