Het is 05:30, blindelings klik ik mijn wekker uit. Ik hoor harde regen tegen de ramen, fuck, of toch misschien wel chill? Deze regen is te hard voor goede foto’s met mijn camera. Les is ook wakker hoor ik, maar we wisselen geen woord. Ik weet genoeg en in no time val ik weer in een diepe slaap. Om 07:30 schrik ik weer wakker, het is soort van droog, ik maak Les wakker en snel kleden we ons aan, ontbijten en springen op de fiets.

Nog geen vijftien minuten later staan we voor de hoofdingang van Nara Dreamland. Nara Dreamland is geopend in 1961, wegens de komst van Disney Tokyo zijn de bezoekers aantallen gedaald. In 2006 is Dreamland gesloten. Inmiddels is het park dus al tien jaar verlaten. Onlangs is het park opgekocht door Chinezen, die waarschijnlijk weer nieuw leven in het park gaan blazen. Na het bekijken van online foto’s van Nara Dreamland, was ik verkocht, hier moeten we echt heen! Research wees uit dat er in klimmen niet is toegestaan, er af en toe security is en als je gepakt wordt krijg je een boete of erger, volgens een lokale bareigenaar wordt je opgepakt. Verhalen over bewegingssensors, beveiligingscamera’s die 24/7 aanstaan en een uitkijktoren met security maken dat ik al sinds gister zenuwachtig ben. We drentelen wat besluiteloos heen en weer voor de hoofdingang. Fuck waarom regende het nou om 05:30, later in de ochtend schijnt de kans op security groter te zijn.

Face your fears ;)
Er stopt een jeep naast ons met drie Japanners, twee vrouwen en een man. Door de bladeren die aan hun kleding kleven en de legerschoenen die ze aan hebben krijg ik het idee dat ze Nara Dreamland net uitkomen. Ik knoop een praatje met ze aan. In gebrekkig Engels, met een vertalingsapp en aan de hand van de toffe foto’s die ze laten zien blijkt het inderdaad zo te zijn. De kans op security is nu inderdaad groter, maar ze willen ons wel naar de beste spot brengen om er in te klimmen. We stappen achterin de jeep en rijden om het park heen naar de achterkant. Om de vijf meter hangen rood met witte Japanse (waarschuwings-) borden op de hekken rond het park. Bij een hek zonder al te veel prikkeldraad en wat er goed te beklimmen uit ziet, stoppen we. Onze nieuwe vrienden geven ons beide nog een paar zwarte handschoenen mee. Ik ben expres al helemaal in het zwart en groen gekleed. Les zet haar capuchon op en ik bind mijn haar vast. Ik pak mij stevig vast aan de hoogste stalen pijpen van het hek, trek mij op en klim er over heen. ‘Good luck, be careful and stay low!’ Great tips, thanks, let’s go!

Zodra we naar binnen lopen begint het harder te regenen, gebukt lopen we door de hoge begroeiing, stekelplanten blijven aan mijn broek hangen en ik ben blij met mijn nieuwe ‘inbrekershandschoenen’. Ik schrik me rot, maar vals alarm, tussen de dichte struiken staat een eenzaam draaimolenpaard. Het verlaten kinderziekenhuis in Berlijn was echt kinderspel vergeleken met dit immense attractiepark. Als we tussen de dichte begroeiing uitstappen en op een meer open terrein zijn, rennen we gebukt van boom naar struik waar we ons achter kunnen verschuilen. Fluisterend overleggen we wat de volgende move is. Ik heb het gevoel alsof ik weer elf ben en kattenkwaad aan het uithalen ben. De adrenaline giert door mijn lijf en mijn hart bonkt in mijn keel als ik links de eerste attractie zie opdoemen.

De screwdriver, was ooit de main attractie van Dreamland en dat is het nog steeds. Het hoge gras en de verroeste baan, de donkere regenlucht en het risico om gepakt te worden doen mijn handen lichtjes trillen. Ik schiet mijn foto een paar keer opnieuw, Les houdt ondertussen de wacht. Het enige geluid wat ik hoor zijn de regendruppels op de bladeren. Het park is gebouwd als een replica van World Disney en dat is duidelijk te zien. Een groot roze kasteel, een welkomststraat met gekleurde huisjes en de draaiende kopjes van Belle en het Beest. Het gevoel om alleen rond te lopen in een verlaten attractiepark -wat in tien jaar tijd is overgenomen door de natuur- is bijzonder en luguber tegelijk. Totaal overwoekerde ticketloketten, half gezonken bootjes, lege zwembaden met gras op de bodems en verroeste glijbanen. Vooral de afgebladerde eens zo vrolijke draaimolen trekt mijn aandacht. Na wat goede shots besluiten we ons lot niet langer op de proef te stellen. We klimmen terug over het hek en lopen buitenom terug naar de main ingang. Vrijwel direct komen we de eerste security tegen op scooter. Ik zit helemaal onder een soort van plak bladeren en heb mijn zwarte handschoenen nog aan, hij stopt en waarschuwt ons dat we absoluut niet naar binnen mogen. We leggen uit dat we alleen om het park heen lopen, mooi gebied! Erg geloofwaardig. Hij kijkt ons streng aan, waarschuwt ons een tweede keer en rijdt dan door. We lopen verder en nog geen twee minuten later passeert een politie auto ons. We dachten er aan nog een keer op een andere plek het park in te klimmen, maar bedenken ons, its been enough. We lachen de zenuwen weg, yes het is gelukt!

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned


Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned

Nara Dreamland Japan abandoned